Don’t mention the war

In september fietst het Wounded Warriors Cycling Team een week door Bosnië. In acht etappes leggen we 722 kilometer af en maken we 11.068 hoogtemeters. Op deze site deel ik de dagboekfragmenten over de voorbereiding en de tocht zelf. Doneren voor dit goede doel via deze link of onderaan dit blog.

Zaterdag 5 maart 2022

‘Niels,’ appt een vriend me, ‘er gaan verhalen over veteranen die zich bij het Oekraïense leger aan willen sluiten. Heb jij daar misschien iets over gehoord?’ Vechten in Kiev… in Afghanistan had je pech als je gewond raakte of erger, maar in een oorlog met de Russen vrees ik dat je geluk hebt als je niets overkomt. 

‘Bel je straks, nu druk’, app ik terug. Druk is een relatief begrip. Ik zit in de auto, op weg naar Groesbeek om te gaan fietsen met de Wounded Warriors. Ineens vraag ik me af wat de sfeer in de groep zal zijn. Hoe de oorlog in Oekraïne onder hen leeft. 

Angst

Ontspannen, alsof er niets op de wereld aan de hand is, peddelen we door het rijk van Nijmegen. We lachen en praten over het heerlijke weer, over de volgende rit die we samen zullen maken en over Ton die helaas niet kon komen omdat hij positief testte op Corona. Niemand die het hier echt over de oorlog heeft. We hoeven er ook met geen woord over te reppen omdat we allemaal van dichtbij weten wat het is.

Het enige wat een aantal van ons vandaag angst inboezemt, is het venijn in de staart van de rit. Die paar klimmetjes waar stroken inzitten van meer dan 15%. Op de Beekmansdalseweg die leidt naar de Hunnerberg, valt net onder de top bij ons de enige gewonde. Zijn benen getroffen door de snijdende pijn van acute kramp, ligt een van ons in de berm te kermen van de pijn. Terwijl een deel van de groep op de top een rondom inneemt, daal ik met twee anderen af om hem te helpen rekken. Erger dan dat, wordt het bij ons niet.  

Een donatie doen aan de veteranen? dat kan hier.

Lees hier de overige dagboekdelen

Niels ®elen

Share and Enjoy !

Shares

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.