Voir du Pays een open brief aan Joyce Roodnat

Voir du pays een film van Delphine en Muriel Coulin

Lieve Joyce,

 

Het is december 2007 als wij landen op Kreta. Alsof onze komst geheim moet blijven,  worden we met een bus direct bij het vliegtuig opgepikt. Geen paspoortcontroles, geen douanes, recht naar het hotel waar een officier en een aantal psychologen ons welkom heten.

Ze kijken naar ons als een klein kind dat zijn vader voor het eerst een goocheltruc ziet doen. Ze moeten onze gesprekken leiden, zijn gebriefd over wat onze eenheid meegemaakt heeft en weten niet of ze dat kunnen bevatten. Vanavond hoeven we ons nergens zorgen over te maken, dan is het feest.

‘Feest’, is voor mij op dat moment een eufemisme voor een gevecht. Op die manier werd het omhangen van mijn uitrusting voor patrouilles al snel vertaald als het aantrekken van mijn baljurk.

Als de  kolonel klaar is met het uitleggen van de regels, zoek ik mijn hotelkamer. Mijn rugzak en tas laat ik naast het bed op de grond ploffen waardoor ik het Afghaanse stof dat er nog inzit gelijk ruik. Voor het eerst sinds maanden sta ik even later onder een loeihete douche waar je geen slippers aan hoeft te houden. Met een handdoek om mijn middel laat ik me even later achterover vallen op een bed dat terugveert. Vanaf een balkon kijk ik later samen met mijn kamergenoot naar het zwembad en de zee.

‘Vorige week hing je boven een bermbom, lagen we in de eetzaal onder de tafel vanwege een raketaanval en nu zitten we hier.’ Zeg ik tegen hem.

‘Liever was ik direct naar huis gegaan.’ Antwoordt hij nuchter.

Na het eten lopen we door naar de bar. Het bier is er gratis, dat wil zeggen dat ik me niet kan herinneren dat ik ervoor betaald heb. Hoewel ik zelden dronken ben, Joyce, word ik het die avond heel langzaam met Larie. De twee halfnaakte vrouwen die voor ons vermaak zijn ingehuurd krijgen weinig aandacht. Alsof je kunst probeert te verkopen aan cultuurbarbaren.

In de dagen die volgen, voeren we gesprekken met elkaar. Onder toeziend oog van ‘normale’ mensen is er ons eerste ‘voir du pays’, een contact met de gewone wereld. De psychologen doen oprecht hun best ons te begrijpen, maar binnen de groep voelen ze als indringers. In het hotel gooit iemand een glazen salontafel van twee hoog naar beneden. ‘Hij stond in de weg’, was de voor ons begrijpelijke uitleg, maar de buitenstaanders zijn boos.

De echte confrontatie blijft uit tot op Schiphol waar we noodgedwongen landen. Wachtend op onze bagage word ik wakker in een vreemde wereld. Een drammend kind, de minachtende blikken en het gefluister van mensen die terugkomen van luxueuze vakanties wekken irritatie. Als onze tassen op de band verschijnen, kijk ik naar de eenheid en bekruipt mij de angst van het onvermijdelijke. Het besef dat de militairen aan wie ik mijn leven meerdere malen toevertrouwde, de groep waaraan ik voor altijd verbonden ben straks uit elkaar spat.

Voir du pays werd door Delphine en Muriel Coulin zo dicht op de huid gefilmd Joyce dat het een revoir van mijn eigen werd.

 

Liefs,

 

Niels

Please follow and like us:
8

6 comments

  • Marcel  

    Zo herkenbaar, alsof je wakker word in een serie van The twilight zone.Na alle gesprekken heb ik nog altijd het gevoel alsof ik een boek lees en na het lezen bij zinnen kom en denk ja dit is mijn eigen boek.

  • K  

    De salontafel was de 20 euro waard!

  • Niels Roelen  

    De vraag is of je dat er ook voor hebt moeten betalen. 🙂

  • Peter  

    Niels, wat een blast from the past. Heel herkenbaar. Detail: het speelde zich af in november 2007. Rest van het stuk zeer accuraat. Zelfs de tafel kan ik me nog herinneren. Groet, Peter

  • Niels  

    Hey Peter,

    Het was idd eind november, maar op tien jaar den paar dagen ernaast zitten is niet slecht toch. 🙂

    Cheers

  • Karlijn van Anrooij  

    Beste Niels,

    Naar aanleiding van je gastlessen op school en het gesprek dat we hebben gehad over deze film ben ik er ook, zo blanco mogelijk als ‘gewone burger’, heen gegaan en ik heb me eigenlijk vanaf moment 1 afgevraagd hoe jij hiernaar hebt gekeken.
    Als ik weer denk aan mijn kindjes in de klas en dat (noodgedwongen na een film als deze) vergelijk met wat er met jullie moet zijn gebeurd in jullie voir du pays dan kan ik alleen maar concluderen dat het besef van een volwassene het verschil al amper aan kan.

    Ik was en ben erg onder de indruk van de gastlessen, van jou en de manier waarop je jouw wereld zo tastbaar kunt maken voor kinderen, gecombineerd met het feit dat je dit toch op een voor hen hele veilige manier doet.

    Groetjes
    Karlijn (IJburg college)

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *