Verhuisdoos

De verhuisdoos die altijd meeverhuist

Al enkele dagen zie ik haar zoals nu. Make-up loos, haren in een makkelijk zittende paardenstaart en afgetrapte sneakers. Achter de scheur in haar spijkerbroek zit een veeg witte verf op haar knie. Als ze voorover bukt en met een schuursponsje wat vlekken van de tegelvloer probeert te verwijderen, kijk ik tegen een feministisch bouwvakkersdecolleté aan. Een vaal T-shirt, weggepropt in een witte string. Het is slechts een tijdelijk gebrek aan vrouwelijkheid weet ik, gerechtvaardigd door de naderende deadline van een nieuwe winkel.

Zelf haat ik verhuizen en de klussen die erbij horen. Het is een vorm van nesteldrang die mensen laat schuren, verven, schrobben in en uit laat pakken die bij mij ontbreekt. Ik zie op tegen de zorgvuldig achter schotten of op zolders weggestopte historie die tenminste twee keer door je handen gaat. Je verleden waarover je nu moet beslissen welke plek het in de toekomst zal krijgen.

Zij niet, ze is een trekvogel die het liefste ieder jaar verhuist. Dozen die na een maand nog niet geopend zijn verdwijnen. Rucksichtslos, zoals een koekoeksjong zich ontdoet van de overige eieren, gaan de spullen overboord richting kringloop of vuilstort. Waar ik twijfel, pakt zij in een moordend tempo door. Zelfs boodschappen gaan op deze dagen in de looppas.

Een paar dagen later heeft ze haar jeans en sneakers net zo makkelijk verruild

voor een jurkje en elegante hakken. De combinatie maakt haar sexchique, maar is ook een vorm van camouflage. Onder haar make-up zie ik de vermoeidheid en het verlangen om zonder commentaar op een bank onderuit te mogen zakken.

Heel even maak ik oogcontact met haar en zie dat ze zich excuseert voor de drukte van de afgelopen weken. Ik glimlach verlegen en vraag me af wanneer ik gestopt met te tellen hoe vaak ik al verliefd op deze vrouw geworden ben. Een feit dat er eigenlijk niet toe doet, omdat ik allang besloten heb om te genieten van de momenten dat het gebeurt. Het is de doos achter het schot op mijn zolder die altijd meeverhuist. De doos waarop met dikke letters geschreven staat:

Pas op Breekbaar – Niet weg.

 

Niels ®elen

 

Please follow and like us:
12

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *