Haantjesgedrag

N˚ 46                                                                                                 Amsterdam 07-07-2019

Lieve Mama,

Dat een haan, het nationale symbool van de Fransen, die te veel lawaai maakt in Frankrijk uitgroeit tot een nationale kwestie, verbaast me niet. De kraaiende haan Maurice is voor een welgesteld echtpaar met een tweede huis op het platteland een doorn in het oog. Overlast die voor deze mensen welgeteld ongeveer twee weken per jaar bestaat, maar als je ergens komt voor je rust dan is haantjesgedrag natuurlijk best een beetje vervelend. De oplossing is, zo lees ik in de krant van donderdag 4 juli, simpel: het gekukel moet, desnoods door een rechter, aan banden worden gelegd. 

Als je ergens komt voor je rust dan is haantjesgedrag natuurlijk best een beetje vervelend

Het verhaal deed me denken aan de haan van oom Jan en tante Michelle achterin de riante tuin van een villawijk even buiten Parijs. Het gekraai van hun eigen haan, maakte Michelle ‘s morgens vroeg wakker. Een probleem waar je, als je veel geld hebt, natuurlijk wat aan doet. Voor een slordige duizend Franse franc’s bleek een dierenarts bereid om deze Franse trots middels een stembandoperati

e een toontje lager te laten zingen. Een kleine ingreep die slechts deels succesvol bleek. Oké, de haan kraaide niet meer, maar (zo deelde de veterinair plechtig mee) dat kwam omdat hij de operatie niet had overleefd.  

‘Een haan uit New York

Terwijl de dierenarts die avond met zijn vrouw een heerlijke coq au vin at, stelde tante Michelle voor om een nieuwe haan uit New York te halen. 

‘Een haan uit New York, waarom in vredesnaam?’ Had ome Jan stomverbaasd uitgeroepen. 

‘Dat is toch logisch.’ Antwoordde Michelle. ‘Tussen Parijs en New York zit een tijdsverschil van zes uur, dat betekent dat een Amerikaanse haan pas rond de lunch iets van zich zal laten horen.’ 

Liefs     

Niels    

Please follow and like us:
9

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *